Η σημερινή κρίση μάς ωθεί να γίνουμε από κοινωνία του κέρδους κοινωνία της «επικονίασης», υποστηρίζει ο γάλλος «πράσινος» Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ στο βιβλίο που κυκλοφορεί στα ελληνικά.
Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ υποστηρίζει ότι χρειάζεται όλοι να αλλάξουμε ριζικά τρόπο ζωής προς την κατεύθυνση μιας πολιτικής οικολογίας, διότι «η οικολογία σε μία μόνο χώρα είναι εξ ορισμού προορισμένη να αποτύχει»
Να γίνουμε μέλισσες προτείνει ο Ντανιέλ ΚονΜπεντίτ στο βιβλίο του «Τι να κάνουμε;» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Μπροστά στο σταυροδρόμι πολλών κρίσεων, χρηματοπιστωτικής, οικονομικής, οικολογικής, κοινωνικής και πολιτικής, το οποίο μας γεμίζει φόβο, πρέπει να λειτουργήσουμε όπως το συμπαθητικό έντομο. Και εξηγείται: Πρέπει να προχωρήσουμε στον μετασχηματισμό του μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης σε μοντέλο της γνώσης και της ανταλλαγής, όπως κάνουν οι μέλισσες. Η αξία της μέλισσας δεν βρίσκεται στο ότι παράγει μέλι, αλλά στην «επικονίαση», στον ρόλο που παίζει ως συνδετικός κρίκος στην αλυσίδα αναπαραγωγής του φυτικού βασιλείου, πετώντας από λουλούδι σε λουλούδι μεταφέροντας πληροφορίες. Να γίνουμε λοιπόν μια «κοινωνία της γύρης» όπου ο καθένας έχει τον ρόλο του, ακόμη και οι κηφήνες, όπου η διαδικασία της «επικονίασης» έχει χίλιες φορές μεγαλύτερη αξία από την αξία της παραδοσιακής οικονομίας της αγοράς, όπου ο πλούτος δημιουργείται μέσα στους κοινωνικούς δεσμούς και στις αμοιβαίες συναλλαγές που απορρέουν από την κοινωνία και της δίνουν ζωή. Και υποστηρίζει, στο πλαίσιο αυτό, η συνεισφορά του καθενός στην αόρατη αλλά τόσο παραγωγική κοινωνική «επικονίαση» να ανταμειφθεί με ένα «ελάχιστο κοινωνικό εισόδημα».
Ο γαλλογερμανός ακτιβιστής και πολιτικός, ο χαρισματικός, προκλητικός και αγαπητός στα ΜΜΕ «κόκκινος Ντάνι» του Μάη του ΄68, ο οποίος είναι πλέον ο «πράσινος Ντάνι», συν-πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, λέει ότι χρειάζεται να ορίσουμε εκ νέου το περιεχόμενο του όρου «ανάπτυξη» και τον τρόπο με τον οποίον αντιλαμβανόμαστε τη σχέση οικονομίας και κοινωνίας, να αλλάξουμε ριζικά τρόπο ζωής προς την κατεύθυνση μιας πολιτικής οικολογίας, όχι κατακερματισμένα και όλοι μαζί, διότι «η οικολογία σε μία μόνο χώρα είναι εξ ορισμού προορισμένη να αποτύχει».
Προτείνει να ανακόψουμε την ανεξέλεγκτη οικονομική μεγέθυνση και να προχωρήσουμε σε μια επιλεκτική απο-ανάπτυξη, δίνοντας έμφαση στη γνώση, στην έρευνα, στην Παιδεία. «Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, που θα πρέπει να ξεκινήσει τώρα, είναι αυτή της οικονομίας της γνώσης και των σχέσεων». Μέσα στη σύγχρονη πολύπλοκη κοινωνία, η παγκοσμιοποίηση, η μετανάστευση, οι μειονότητες, ο σεβασμός της πολυπολιτισμικότητας, τα ζητήματα ταυτότητας, η θρησκεία, η αναγνώριση της διαφορετικότητας είναι τα θέματα με κεντρική σημασία που πρέπει να μας απασχολούν.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι ένας χώρος όπου τα ζητήματα αυτά αντιμετωπίζονται λειτουργικά στο πλαίσιο μιας υπερεθνικής δημοκρατίας, θεωρεί ο Κον-Μπεντίτ.
Υπέρμαχος μιας ενωμένης Ευ ρώπης με κοινό Σύνταγμα και με μια φωνή δυνατή, η οποία μπορεί να παίξει αποφασιστικό ρόλο μέσα στην παγκόσμια αταξία, δεν αφήνει ασχολίαστη και την ψυχολογική απομάκρυνση αρκετών πολιτών από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ως έλληνες αναγνώστες, διαβάζουμε αυτές τις ημέρες με ενδιαφέρον τις παρατηρήσεις του για το γαλλογερμανικό δίδυμο, που είχε κομβικό ρόλο σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές κρίσεις, και τους σημερινούς εκπροσώπους του, την Ανγκελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί, «κοκτέιλ εκρηκτικό και στην προκειμένη περίπτωση καταστρεπτικό».
Το κείμενο του 16%
Το βιβλίο είναι γραμμένο με τρόπο εύληπτο και ελκυστικό, με παραδείγματα από τη γαλλική και τη γερμανική πραγματικότητα, τις οποίες ο Κον-Μπεντίτ γνωρίζει καλά από τη θητεία του στους γερμανούς και στους γάλλους Πράσινους, αλλά και από την ιστορία της ΕΕ και των ΗΠΑ. Με αρκετές αναφορές στο παρελθόν και στη δράση του ιδίου, αποτέλεσε προεκλογικό κείμενο εν όψει των ευρωεκλογών του περασμένου Ιουνίου, στις οποίες ο Κον-Μπεντίτ κέρδισε ένα 16% για το γαλλικό ψηφοδέλτιο «Ευρώπη-Οικολογία» και 14 έδρες στην Ευρωβουλή. Ανεξάρτητα από το πώς αντιμετωπίζει κανείς το κείμενο, η συζήτηση με τον 65χρονο πολιτικό στο Μegaron Ρlus σε λίγες ημέρες προβλέπεται ποικιλοτρόπως γόνιμη.
Πηγή: Το Βήμα
Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ υποστηρίζει ότι χρειάζεται όλοι να αλλάξουμε ριζικά τρόπο ζωής προς την κατεύθυνση μιας πολιτικής οικολογίας, διότι «η οικολογία σε μία μόνο χώρα είναι εξ ορισμού προορισμένη να αποτύχει»
Να γίνουμε μέλισσες προτείνει ο Ντανιέλ ΚονΜπεντίτ στο βιβλίο του «Τι να κάνουμε;» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Μπροστά στο σταυροδρόμι πολλών κρίσεων, χρηματοπιστωτικής, οικονομικής, οικολογικής, κοινωνικής και πολιτικής, το οποίο μας γεμίζει φόβο, πρέπει να λειτουργήσουμε όπως το συμπαθητικό έντομο. Και εξηγείται: Πρέπει να προχωρήσουμε στον μετασχηματισμό του μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης σε μοντέλο της γνώσης και της ανταλλαγής, όπως κάνουν οι μέλισσες. Η αξία της μέλισσας δεν βρίσκεται στο ότι παράγει μέλι, αλλά στην «επικονίαση», στον ρόλο που παίζει ως συνδετικός κρίκος στην αλυσίδα αναπαραγωγής του φυτικού βασιλείου, πετώντας από λουλούδι σε λουλούδι μεταφέροντας πληροφορίες. Να γίνουμε λοιπόν μια «κοινωνία της γύρης» όπου ο καθένας έχει τον ρόλο του, ακόμη και οι κηφήνες, όπου η διαδικασία της «επικονίασης» έχει χίλιες φορές μεγαλύτερη αξία από την αξία της παραδοσιακής οικονομίας της αγοράς, όπου ο πλούτος δημιουργείται μέσα στους κοινωνικούς δεσμούς και στις αμοιβαίες συναλλαγές που απορρέουν από την κοινωνία και της δίνουν ζωή. Και υποστηρίζει, στο πλαίσιο αυτό, η συνεισφορά του καθενός στην αόρατη αλλά τόσο παραγωγική κοινωνική «επικονίαση» να ανταμειφθεί με ένα «ελάχιστο κοινωνικό εισόδημα».
Ο γαλλογερμανός ακτιβιστής και πολιτικός, ο χαρισματικός, προκλητικός και αγαπητός στα ΜΜΕ «κόκκινος Ντάνι» του Μάη του ΄68, ο οποίος είναι πλέον ο «πράσινος Ντάνι», συν-πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο, λέει ότι χρειάζεται να ορίσουμε εκ νέου το περιεχόμενο του όρου «ανάπτυξη» και τον τρόπο με τον οποίον αντιλαμβανόμαστε τη σχέση οικονομίας και κοινωνίας, να αλλάξουμε ριζικά τρόπο ζωής προς την κατεύθυνση μιας πολιτικής οικολογίας, όχι κατακερματισμένα και όλοι μαζί, διότι «η οικολογία σε μία μόνο χώρα είναι εξ ορισμού προορισμένη να αποτύχει».
Προτείνει να ανακόψουμε την ανεξέλεγκτη οικονομική μεγέθυνση και να προχωρήσουμε σε μια επιλεκτική απο-ανάπτυξη, δίνοντας έμφαση στη γνώση, στην έρευνα, στην Παιδεία. «Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, που θα πρέπει να ξεκινήσει τώρα, είναι αυτή της οικονομίας της γνώσης και των σχέσεων». Μέσα στη σύγχρονη πολύπλοκη κοινωνία, η παγκοσμιοποίηση, η μετανάστευση, οι μειονότητες, ο σεβασμός της πολυπολιτισμικότητας, τα ζητήματα ταυτότητας, η θρησκεία, η αναγνώριση της διαφορετικότητας είναι τα θέματα με κεντρική σημασία που πρέπει να μας απασχολούν.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι ένας χώρος όπου τα ζητήματα αυτά αντιμετωπίζονται λειτουργικά στο πλαίσιο μιας υπερεθνικής δημοκρατίας, θεωρεί ο Κον-Μπεντίτ.
Υπέρμαχος μιας ενωμένης Ευ ρώπης με κοινό Σύνταγμα και με μια φωνή δυνατή, η οποία μπορεί να παίξει αποφασιστικό ρόλο μέσα στην παγκόσμια αταξία, δεν αφήνει ασχολίαστη και την ψυχολογική απομάκρυνση αρκετών πολιτών από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ως έλληνες αναγνώστες, διαβάζουμε αυτές τις ημέρες με ενδιαφέρον τις παρατηρήσεις του για το γαλλογερμανικό δίδυμο, που είχε κομβικό ρόλο σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές κρίσεις, και τους σημερινούς εκπροσώπους του, την Ανγκελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί, «κοκτέιλ εκρηκτικό και στην προκειμένη περίπτωση καταστρεπτικό».
Το κείμενο του 16%
Το βιβλίο είναι γραμμένο με τρόπο εύληπτο και ελκυστικό, με παραδείγματα από τη γαλλική και τη γερμανική πραγματικότητα, τις οποίες ο Κον-Μπεντίτ γνωρίζει καλά από τη θητεία του στους γερμανούς και στους γάλλους Πράσινους, αλλά και από την ιστορία της ΕΕ και των ΗΠΑ. Με αρκετές αναφορές στο παρελθόν και στη δράση του ιδίου, αποτέλεσε προεκλογικό κείμενο εν όψει των ευρωεκλογών του περασμένου Ιουνίου, στις οποίες ο Κον-Μπεντίτ κέρδισε ένα 16% για το γαλλικό ψηφοδέλτιο «Ευρώπη-Οικολογία» και 14 έδρες στην Ευρωβουλή. Ανεξάρτητα από το πώς αντιμετωπίζει κανείς το κείμενο, η συζήτηση με τον 65χρονο πολιτικό στο Μegaron Ρlus σε λίγες ημέρες προβλέπεται ποικιλοτρόπως γόνιμη.
Πηγή: Το Βήμα
